De lente is weer in het land en toch heb ik de zomer in mijn bol. Geïnspireerd door het warme zonnetje en de geur van bloesem haal ik mijn zomerbroek tevoorschijn, die tijdens zijn winterse rustperiode ruim twee maten is gekrompen. Het knoopje en knoopsgat naar elkaar brengen heeft even veel effect als het tegen elkaar duwen van twee negatieve magneten. Maar de aanhouder wint en ik ren naar buiten. Dat viel tegen. Eén ochtend zon maakt nog geen zomer en de gevoelstemperatuur is nog winters fris. Terug in mijn warme spijkerbroek laat ik de hond uit, wat vergelijkbaar bleek met het meeslepen van een rotsblok. Het lijkt alsof honden tegelijk loops worden en mijn kleine terriër heeft de korrel in zijn kop. Met het verstand op nul en het zicht op oneindig gaat mijn hond geen kant meer op. Het lijkt wel een lentecomplot, het akkoord van het hondenhok.

Eenmaal op school kickt de vitamine Z er al goed in bij mijn omgeving. Het energielevel van mijn collega’s is even onuitputtelijk als de zon zelf. “Kom, we gaan buiten zitten”, roept mijn collega enthousiast. Ik wil hem vragen of hij óók de korrel in zijn kop heeft door de vrouwtjes. Ik bedenk me net op tijd dat hij misschien niet in zijn korte broek naar buiten is gerend vanmorgen. Hij is nog in de waan dat het lekker warm zomerweer is. Toch laat ik me overhalen tot een kop koffie op het terras. De combinatie van windvlaag en bloesemboom bedekt me volledig in roze bloemetjes. Mijn geliefde collega merkt op dat ik zo net ‘een elfje uit de Efteling’ ben. Of ik dit als een belediging of een compliment moet opvatten, is me nog steeds niet duidelijk.

De lente is weer in het land en net zo aanwezig als Geert Wilders. Net zo irritant ook, trouwens.