IN MEMORIAM

MARTIN BRIL

1959 – 2009

De zon staat hoog aan de blauwe hemel. Terrassen zitten vol. Vogels vullen de lucht met vrolijk gefluit. Ironisch, want veel Nederlanders zijn intens verdrietig.
Martin Bril, columnist/schrijver/dichter, is woensdag overleden.

De vaste columnist van de Volkskrant kreeg in 2001 darmkanker. Zeven jaar later werd er slokdarmkanker bij hem geconstateerd. Vanaf maart 2009 werd duidelijk dat hij niet meer beter zou worden.

Er werd geschokt gereageerd op de dood van Bril. De Wereld Draait Door besteedde een hele uitzending aan de columnist, alle kranten publiceerden over zijn dood, er werden websites en condoleanceregisters opgezet. Martin Bril werd gewaardeerd om zijn schrijfstijl, die zo eerlijk en vrolijk was. Bril had het talent om alle kleine huiselijke tafereeltjes van de echte Nederlander te beschrijven. Gedichten over zijn hond, de zon, liedjes en Frankrijk. Boeken over zijn tienerdochters, de liefde, seks en geluk.

Bril heeft zelf niet altijd geluk gehad. Nadat hij gestopt was met zijn opleiding filosofie in Groningen, kwam Bril in het kunstenaarswereldje in Amsterdam terecht. Daar raakte hij verslaafd aan cocaïne en drank. Ook kreeg hij een gok- en seksverslaving.
Uiteindelijk kickte hij van al deze verslavingen af, trouwde en kreeg twee dochters. Zijn dochters hadden vaak een hoofdrol in zijn columns en boeken. Volgens de hoofdredacteur van de Volkskrant, Pieter Broertjes, had Bril spijt dat hij zo weinig bij zijn twee meiden was. Hij was veel te weinig thuis en leefde voor het schrijverschap.

Toen in juni 2008 voor de tweede keer kanker werd geconstateerd schreef hij een gedicht over de dood. Hoe er met beschaamde gretigheid over wordt gepraat. ‘Weet je het al van die en die? Hij heeft nog zo en zo lang te leven’.
Hieronder de laatste regels van dat gedicht, als ode aan de Nederlandse columnist Martin Bril, die op zijn 49ste stierf.

” En dan is er de laatste fase: met die en die kan
het nu iedere dag voorbij zijn

Een zekere stilte komt
over het leven, tot
genoemde dag een feit is

En enkel nog even
de eeuwige snik van
een trombone klinkt”

Geschreven op 11 juni 2008, Martin Bril
www.martinbril.nl