De Via Ger Roadtrip. Een mooi project, daar is bijna iedereen het over eens. Toch klinken er af en toe ook negatieve geluiden. De trip zou niet journalistiek relevant zijn. En we zouden het veel te makkelijk hebben, omdat we door school gesponsord worden. En waarom zijn niet alle deelnemers studenten die op dit moment bij GeR zitten?

Laat ik met dat laatste beginnen. Van de zes lifters, zijn er twee non-GeR (Sancho en ondergetekende). Alle ondersteuning vanuit Nederland gebeurt door GeR-studenten en -docenten en ook de jury ter plekke (Femke en Laurie) is volledig GeR. Natuurlijk was het het mooist geweest als er alleen maar GeRren op reis waren gegaan, maar helaas moesten veel studenten af in verband met werk en andere verplichtingen. Sancho, de vriend van Willemijn, en ik zijn daarom gevraagd om het reisgezelschap te versterken. We werden onder zo’n grote druk gezet dat we niet konden weigeren. Vandaar onze aanwezigheid hier dus.

Dan het geld. Ieder team heeft 100 euro van de FHJ meegekregen. In totaal heeft onze opleiding dus 300 euro aan dit project gespendeerd. Dat lijkt relatief veel geld, zeker omdat de FHJ niet heel veel budget voor dergelijke activiteiten heeft. Aangezien Willemijn en Sancho nog niet binnen zijn, weten we nog niet exact hoeveel geld daarvan over is. Het zou heel goed mogelijk kunnen zijn dat we zelfs met meer dan 300 euro terug naar Nederland vliegen. Zoals eerder ook al werd aangegeven, was het geld puur bedoeld voor ‘noodgevallen’. Niet voor zomaar een Bratwurst mit Pommes dus. Pricilla en ik hebben alleen geld uitgegeven aan een jeugdherberg (bij gebrek aan een andere slaapplek). De vriendelijke barman in de Irish Pub (lees het ietwat aangeschoten verhaal van maandagnacht) vulde dat bedrag echter weer flink aan. Anna en Anne-mer hebben hun envelop met geld zelfs helemaal niet opengemaakt en hebben door het geld wat ze van de bejaarden hebben gekregen nu zelfs meer dan 100 euro. Het team met het meeste geld krijgt extra punten, dus onnodig geld uitgeven was niet aan de orde. Onze vlucht en alle andere kosten nu we het einddoel bereikt hebben, komen trouwens voor onze eigen rekening.

Waar de grootste discussie over losbarstte, was de journalistieke relevantie van deze trip. Iemand deponeerde de stelling dat journalistiek altijd iets met de actualiteit te maken moet hebben. Daar ben ik het grondig niet mee eens. Journalistiek kan ook met het verleden te maken hebben. Mooi voorbeeld daarvan is Andere Tijden (geschiedenisprogramma, VPRO). Maar er zijn ook heel veel (tv-)programma’s die in dezelfde hoek zitten als ons concept. Man Bijt Hond schuift bij mensen aan om te eten. Geen journalistiek? Joris Linssen gaat in Taxi en Hello Goodbye op zoek naar de verhalen van ‘normale’ mensen. Ook geen journalistiek? Rob Kamphues ketent zich aan mensen vast en loopt een dag met hen mee. En dat dan? Hetzelfde geldt eigenlijk voor Nu We Er Toch Zijn met Eddy Zoey.

We zijn dus echt niet de enigen die op zoek gaan naar verhalen van mensen die ze ‘toevallig’ tegenkomen. En mensen met een verhaal tegenkomen, dat gebeurde vaak genoeg. De lesbische timmervouw Sofia bijvoorbeeld, die niet genoeg geld had om glas in haar zolderraam te plaatsen. Florian, die onderweg was naar Sicilië om daar vijf maanden stage te gaan lopen en moeite had met afscheid nemen van ‘zijn’ Duitsland. Of wat dacht je van Ger (die naam is toeval), die zijn eigen filmbedrijf had en tijdens onze rit telefonisch ruzie maakte met een klant die niet wilde betalen en heel mooi kon vertellen over de documentaire over Burn-outs waar hij mee bezig was. Dan was er nog Ivo, die uit Landgraaf kwam, maar al jaren in Basel woonde en daar op 30 april een koninginnendagfeestorganiseert in de pub waar hij woont. En Luca natuurlijk, die zomaar acht wildvreemde Nederlandse studenten in zijn zelfgebouwde huis laat leven, ook terwijl hij op zijn werk is (daarover later meer in een videoreportage, want dit huis is echt heel bijzonder). Ik kan nog wel even doorgaan, maar denk dat het wel duidelijk is dat er genoeg aanknopingspunten in onze reis zitten voor interessante journalistieke producties. Soms met een human interestinvalshoek, maar ook de link met de actualiteit is niet ver weg. De Giro d’Italia (wielrennen) start hier volgende week. Daarnaast was onze trip ook een onderzoek. In hoeverre is het mogelijk om in 2009 door Europa te liften? Proefondervindelijk hebben we vastgesteld dat liften eigenlijk een eitje is als je het goed aanpakt. Daarover later ook nog meer. Onderzoeksjournalistiek ten top.

Natuurlijk, niet alles wat we hebben meegemaakt en nog zullen meemaken deze week zal resulteren in geweldige journalistieke producten. Want natuurlijk, we doen dit ook omdat we het ontzettend leuk vinden. We offeren natuurlijk niet zomaar onze vakantie hiervoor op. Maar we gaan ieder geval proberen een aantal mooie dingen online te krijgen. Hou de website in de gaten. En blijf vooral je mening geven. Ook als je het hier niet mee eens bent.

Twan Spierts