Terwijl in Apeldoorn Koninginnedag een vreselijke wending kreeg en de varkensgriep in Europa werd gesignaleerd, kwamen wij van team 1 langzaam tot de conclusie dat we de ViaGeR gewonnen hadden. Omdat we nauwelijks toegang tot internet hadden, heeft alleen Roy wat op GeR kunnen plaatsen. Maar zelfs deze wijze kale man weet niet alles. Dus hier is ons verhaal. Van het diepste- tot het hoogste punt!

Basel en het Oranjegevoel
Dinsdag ergens in de middag kwamen we aan in Basel. We moesten erachter komen of de Zwitsers de gekke Nederlanders met hun oranje pakken en leeuwenoutfits van het EK 2008 nog herinnerden. Wat bleek: we hebben een mooie indruk op ze achtergelaten. Zo mooi zelfs, dat een van de geïnterviewden ons een briefje van 50 Zwitserse franken in de hand stak. “Ik weet hoe het is om student te zijn. Geniet er nou maar van.”

Dieptepunt
Dinsdagavond kregen we te horen dat A&A en T&P de Via GeR inmiddels al hadden bereikt. Wij zaten nog voor de Gotthardtunnel, dus we liepen al 30 punten achter qua snelheid. Een lief bedoeld sms’je van Roy maakte het er niet beter op: “Maar jullie zijn ook helden!”Liften naar Noord-Italië voelde inderdaad aan als een kleine heldendaad, maar wij merkten ook wel dat we alleen nog voor spek en bonen meededen. Bovendien regende het pijpenstelen en hadden we nog geen plek om die nacht te slapen.

Zwitserse engelen
Van de 50 Zwitserse franken die we eerder die dag gedoneerd kregen van een vrouw uit Basel, kochten we een heerlijk warm bord spaghetti, de extra grote portie. We bedelden in ons beste Duits om een lift en kregen die van een Italiaans-sprekend Zwitsers echtpaar. Omdat wij halverwege de Gotthard tunnel in slaap vielen (het was al elf uur geweest), werden we pas wakker gemaakt toen we in hun woonplaats waren, Lugano. Waar ze ons moesten afzetten. Het treinstation? Een hotel? Nee, want we hebben geen geld om uit te geven. Toen overlegde het stel snel in het Italiaans en verliet de man opeens de auto (het regende pijpenstelen). Vijf minuutjes later was ons probleem opgelost. Er was een hotelkamer in het centrum van het plaatsje voor ons betaald. Door dit Zwitserse stel. Met één voorwaarde: dat we de volgende dag het centrum en vooral het meer van Lugano zouden bezoeken. Pff… super!!!

GeR’s
Dus die volgende dag werden we heel relaxed wakker rond een uurtje of half tien. Tijd speelde toch geen rol meer. Na een heerlijke douche en een uitgebreid ontbijt gingen we op stap. Het meer was adembenemend mooi, net als de huizen en de straatjes van het centrum. Maar toen om elf uur de eerste sms’jes van de jury en Roy binnenkwamen besloten we maar weer in actie te komen. We moesten nog iemand vinden die de letters ‘GeR’ in zijn naam had. Dus we vroegen zo’n vijftien voorbijgangers hoe ze heetten, maar zonder succes. Niemand snapte ook precies waarom we hun namen wilden weten, omdat ons Italiaans zich niet leende voor een uitgebreide uitleg. Dus besloten we ons maar te storten op een andere opdracht: die van het Como-meer. En we namen een bus naar de oprit van de snelweg.

Het Como-meer
Na een lang uur naar voorbij passerende auto’s te hebben gestaard met ‘Milano’ op het ene en ‘Como’ op het andere bordje, was er dan eindelijk iemand zo vrij om ons naar de Italiaanse grens te brengen. Daar trokken we onze poncho’s en regenpakken aan, want het donderde en bliksemde en de regen kwam met bakken uit de lucht vallen. Als twee hulpeloze kleuters stonden we even later aan de rand van het Como-meer. Door de bliksem waren alle boten veilig aan de kant. Hoe gingen we dit meer nou oversteken? De anderen hebben het vast niet gedaan, toch? En toen kwam de GeR in Sancho naar boven. “Ik spring er wel in.” “Wat?! Je bent gek!!” “Ik spring er wel in.” Sancho bleek een man van zijn woord. Het bewijs komt binnenkort op deze site te staan.

Het geld…
We hadden honderd euro meegekregen van school. Maar dat was alleen om te gebruiken in noodgevallen. Als we het geld niet uitgaven, kregen we extra punten. En extra punten hadden we nodig, dus leefden we zuinig. Maar van de donaties die we onderweg hadden gekregen, was nog maar een kleine 8 euro over. Nu waren we al in Italië, maar de snelweg was ver weg en het treinstation was om de hoek. We waren het liften beu, dus we wilden per trein reizen. Een kaartje van Como naar Bérgamo (grote stad vlakbij het eindpunt Clusone) kostte 5,10 euro. 10,20 voor ons allebei. We hadden nog geen acht euro op zak. Terwijl Sancho in het Spaans begon te vloeken, opperde Willemijn om zwart te gaan rijden. Maar wat als we worden gepakt? Er was gewoon maar een oplossing: bedelen. “Maar wat een schaamte! Jij gaat eerst!” “Nee, ik heb als laatste om een lift gevraagd, nu is het jouw beurt!” Uiteindelijk hebben we allebei om geld gebedeld met als resultaat een twee uur durende treinreis van Como naar Milaan en van daar door naar Bérgamo. Maar daar hadden we weer een probleem.

De finish
We hadden geen geld om een bus naar Clusone te betalen. Liften? Of maar weer om geld gaan bedelen? We zouden de buschauffeur heel vriendelijk aankijken en maar het beste hopen. Al wachtend op de bus raakten we aan de praat met Alesandra. Een Italiaanse uit Clusone. Toen ze hoorde dat we geen geld hadden liep ze naar het busstation, om even later met twee buskaartjes voor ons terug te komen. Weer wauw. En dubbel wauw toen ze –eenmaal aangekomen in Clusone- minstens een half uur in het donker met ons in haar auto op zoek ging naar de Via GeR. Toen we eindelijk het landweggetje bereikten stonden Femke, Laurie en Twan ons juichend op te wachten. We waren binnen!!!

Ondanks de vraag of deze reis nou journalistiek verantwoord was of niet, willen wij even kwijt dat deze reis heel wat in ons heeft los gemaakt. We hebben onze trots opzij moeten schuiven om aan geld, eten of liften te komen. Vooral toen de hotelkamer voor ons werd betaald door anderen, kwam het schuldgevoel in ons naar boven. We voelden onze honderd euro haast bonzen in onze zakken. Waarom zouden anderen geld voor ons uitgeven als we het zelf eigenlijk ook kunnen betalen? ViaGeR heeft ons onvergetelijke ervaringen opgeleverd en veel leermomenten. Want het feit dat wij ons zo verbazen over de gastvrijheid van anderen zegt misschien meer over onszelf dan over die anderen…