Tijdens het tandenpoetsen komt het besef. We zijn in Ethiopie! Janneke zegt het met een mond vol wit schuim, waardoor het een heel onwerkelijk beeld is. Maar inderdaad. We zijn in Ethiopie. In Addis Abeba geland, met een Jeep en de bagage op het dak naar het hostel gebracht.

Na twee uurtjes rust op naar Music Mayday, onze contactpersonen hier die ook ons hele programma hebben georganiseerd om vervolgens samen met Barakat, onze ‘gids’ te gaan lunchen. Meteen maar het lokale gerecht, de ‘pannenkoek’ uitgeprobeerd. Enigszins zurig, maar in combinatie met de spicy topping van vlees en saus erg goed te doen. Met z’n allen van een groot bord eten, netjes met de rechterhand, zonder vingers af te likken! Een hele ervaring.Uiteindelijk zijn we, na al onze geslaagde pogingen om met respect voor de cultuur ons eten te nuttigen, alsnog onbeleefd. We eten ons gezamenlijke bord niet leeg… Gelukkig kan Barakat erom lachen.

Na nog een rit door de stad genoeg gezien. Opvallend is vooral de grote hoeveelheid mensen op en aan de kant van de wegen. Overal lopen ze, bepakt en bezakt of zonder ook maar een tas bij zich te hebben. Of ze hangen tegen muurtjes, zitten onder bomen of liggen voor dood in een berm met het gezicht in het gras begraven. Ik kijk mijn ogen uit als we ondertussen bij de Nederlandse Ambassade zijn aangekomen. Wat een rustoord. Een veilige haven in de naar mijn ogen hectische stad, terwijl Addis voor Afrikaanse begrippen juist erg relaxed is.

Een schitterend gebouw in een gigantisch groot (5 hectare) park. Er schijnt zelfs een reuzenschildpad rond te wandelen. Tijdens de boeiende bijeenkomst met heel wat Nederlandse diplomaten begint de lange vliegreis, het slechte slapen en de spanning op te spelen. Amper kan ik mijn ogen open houden en ook mijn medereizigers hebben het zichtbaar moeilijk. Na een veel langer bezoek dan gepland keren we dan eindelijk weer richting hostel. Ik plof op bed, Janneke gaat zich opfrissen. Onze gezamenlijke kamer is werkelijk schitterend. Tweepersoonsbed, kast, tafel, twee stoelen, eigen badkamer met wc en douche, zonder heet water. Maar die frisse stralen water zijn juist heerlijk op een verhit lichaam. De zon draait hier over uren namelijk.

Als Janneke de badkamerdeur weer open doet, ik nog steeds op bed om me heen zit te kijken, valt het kwartje. Wat ik de afgelopen uren allemaal heb gezien; van het uitzicht uit het vliegtuig, de lange rijen op de luchthaven, de vriendelijke lach van Barakat als hij het bordje ‘Music Mayday’ omhoog houdt, de bagage op het dak, het hostel, tot aan de krottenwijken en de vele, vele mensen op de straten, het krijgt een plek. Een paar uur later ervaren we met z’n vijven hoe het is om bij kaarslicht te eten. Om de dag hebben wijken in Addis geen stroom. Vandaag is onze wijk aan de beurt en dus staan er op alle tafeltjes in het restaurantje kaarsjes. Bijzondere sfeer, romantisch bijna, maar door de duisternis komt de moeheid sneller op. Eindelijk in bed, krijgen de woorden van Janneke met haar tandenborstel in haar mond, pas echt een betekenis. We zijn in Ethiopie.