Vrijdag ben ik voor het eerst echt ‘aan het werk’ gegaan. Dat wil zeggen dat ik op reportage ben gegaan voor Join. Ik zal vast een tipje van de sluier oplichten. Het artikel gaat over een project waarin studenten allerlei activiteiten organiseren voor straatkinderen, wezen en buurtkinderen. Om aan geld daarvoor te komen, verbouwen en verkopen ze medicinale kruiden. Die helpen volgens de studenten onder andere tegen diarree en bilharzia.

Ik was samen me mijn buddy Yemowdish Bekele naar de kruidentuin gegaan om met de studenten te praten. De studenten spraken wel Engels, maar waren soms moeilijk verstaanbaar. Mijn buddy trouwens ook. Het is een heel aardige dame van mijn leeftijd. Ze heeft vier kinderen. De oudste is 26 en woont in Londen. Een heel mooi meisje, ze liet me de trouwfoto zien. Haar jongste kind is 14.

We werden bij de kruidentuin met zang en dans ontvangen. De kinderen zongen een lied over klimaatverandering en dansten erbij. Met heel serieuze gezichten. Ik vond het heel ontroerend. Ze begonnen met mij gezongen welkom te heten – welcome Sylvia – heel schattig. Daarna kreeg ik het verhaal achter de kruidentuin te horen en kregen we een rondleiding.

Op de weg erheen kwamen we door een heel armoedige wijk, met veel kindertjes die me de hand kwamen schudden. Ze poseerden allerliefst voor de camera. Er zaten vrouwen op de grond die spulletjes verkochten en er liep ook een vrouw met een heel grote takkenbos op haar rug.

Na dit avontuur was ik behoorlijk moe van alle indrukken. Mijn buddy en ik zijn per minibusje naar ons guesthouse gereisd. Deze busjes rijden door heel Addis en zijn felblauw van kleur, net als de taxi’s. Die busjes kosten heel weinig en rijden vaste routes. Tot nu toe had ik alleen per taxi gereisd. Deze zijn voor onze begrippen ook erg goedkoop.

‘s Avonds ben ik Eva Smulders van ICCO gaan interviewen voor de Wereldomroep. Ze had me bij haar thuis uitgenodigd voor het eten. Ze woont alleen met haar zoontje van drie in Addis, vlakbij ons guesthouse. Natuurlijk kon ik het niet vinden, ik heb totaal geen richtinggevoel. Ik heb geen mobiel bij me, dus heb ik bij een klein winkeltje gevraagd of ik mocht bellen. Eva legde me uit hoe ik moest lopen en zou me een stukje tegemoet komen.

Haar huis staat aan een onverharde weg, er is geen straatverlichting en geen voordeur. Je komt via een hek de achtertuin binnen. Ik had echt bewondering voor het feit dat ze daar alleen met een kind woont. Het leek wel een krottenwijk, maar eenmaal binnen, bleek het huis vrij groot te zijn, met vier slaapkamers en een grote woonkamer en keuken.

Ik heb haar tijdens het eten geïnterviewd. Daarna zijn we nog naar een band gaan luisteren. De band speelde in een café, waar veel expats komen. Daar heb ik onder andere met fotojournalist Petterik Wiggers gesproken. Petterik werkt al twintig jaar in Afrika, onder andere voor Hollandse Hoogte. Hij maakt op het moment samen met Koert Lindijer een boek over Soedan.

Ik was pas na tweeën terug en ben na deze vruchtbare dag heel snel in slaap gevallen.