Samen met Wessel zit ik voor het hostel op een stoeltje van de buren in de zon. Hij schrijft aan zijn verhaal over qat kauwen, ik hou mijn eigen avonturen bij in mijn ‘dagboekje’. Maar er verschijnt niet veel op papier.

Ik word te veel afgeleid door alles wat er om me heen gebeurd. Het is een komen en gaan van mensen en auto’s, zoals eigenlijk overal in Addis het geval is. Jeeps maar vooral veel gammele Toyota’s passeren de onbestrate weg voor ons hostel. En dan de mensen. Dat is een feest op zich om daar naar te kijken.

Zo wandelt er een soort recycle-ophaalman langs die luidt een klank uitroept dat lijkt op yawhéé. Hiermee hoopt hij oude spullen van de bewoners uit deze chiquere wijk op te halen, om de afgedankte producten op de markt weer te verkopen. Soms blijft hij ook gewoon voor een poort staan wachten om verder te jengelen. Naar wat ik vandaag zag zonder succes, de poort blijft hermetisch gesloten.

Of Benjamin die nu al vier keer voorbij gewandeld is, en de eerste keer direct stopte, zich voorstelde en trots vertelde dat hij stadsgids in Addis is. Natuurlijk wilde hij weten waar de feranji vandaan kwamen, wat we van zijn stad en land vinden. Als Wessel en ik positief antwoorden glundert hij zichtbaar van trots en als we hem ooit een keer nodig hebben, moeten we gewoon even contact met hem opnemen. Geen idee hoe we dat moeten doen overigens, aangezien we geen enkele contactgegevens van onze spontane vriend hebben.

Of neem de rastaman zoals wij hem hebben gedoopt. Hij verkoopt kettingen en meer van dat soort onaantrekkelijke hebbedingetjes. Maar het meest opvallend aan zijn voorkomen is toch wel zijn haar. Felgekleurde sjaaltjes heeft hij tot een soort pruik gebundeld. Als bolletjes zijn de sjaals opgeknoopt waardoor hij een gigantische bos ‘krullen’ in alle kleuren van de regenboog op zijn hoofd heeft.

En dan heb je nog de twee zwerfhonden die rustig een dutje doen bij het hek, de bewaker van het hostel die simpelweg voor zich uit staart en de taxichauffeur die poeslief aan ons vraagt of die twee feranji soms een taxi nodig hebben. Nee hoor, meneer. Ik blijf lekker zitten, met een lokaal muziekje van onze buren op de achtergrond, mensen kijken. Net Scheveningen. Maar dan met de echte, warme, Afrikaanse zon en gezelligheid.