Het avontuur begon voor GeR al een dag voor de wedstrijd. Gespannen werd er in de sportkantine van Odiliapeel gekeken naar de halve finale tussen Nederland en Polen. Deze wedstrijd moest wel gewonnen worden, anders zouden we voor slechts een wedstrijd om de bronzen plak ruim 1000km rijden. Gelukkig stelde de dames ons niet teleur door een puike 3-1 overwinning. De reis naar Polen kon beginnen.
Om zes uur in de ochtend begon de naar schatting 10 uur durende reis. Na drie onderbrekingen en ongeveer 40 Poolse nachtclubs gepasseerd te hebben arriveerde we bij ons hotel in Lodz. Het was inmiddels iets na vijf uur en we besloten een snelle studentenmaaltijd te nuttigen bij de Mac om nog iets van de wedstrijd Duitsland-Polen te kunnen zien.
Bij aankomst in de Atlas Arena vroegen wij ons af hoe Nederland hier zo makkelijk twee keer wist te winnen van de Polen. Want de Atlas Arena mocht duidelijk het hol van de leeuw genoemd worden. Een arena met hierin 13000 uitzinnige Polen, aantallen waar ze bij het Nederlandse volleybal alleen van kunnen dromen.
Om acht uur betraden de oranje gladiatoren de Arena om het op te nemen tegen de Italianen. Gedurende de hele wedstrijd lieten de Italiaanse vrouwen zien dat zij toch een klasse apart zijn op dit moment. Dat Nederland deze finale kansloos verloor mag dan ook geen schande genoemd worden. Dat Italië op dit moment een klasse apart is bleek ook wel uit de verdeling van de individuele prijzen voor de speelsters. Zij namen ook hierbij namelijk de helft van de prijzen naar huis. De belangrijkste individuele prijs ging wel mee naar Nederland. De prijs voor ‘Most Valuable Player’, staat vanaf vandaag bij Manon Flier in de prijzenkast.

Met Oranje de kroeg in
De stemming bij de Nederlandse dames was al snel vrij positief. Het is geen schande om deze finale te verliezen van de Italianen, dus de tweede plek moest dan ook vooral gevierd worden. En dat hebben ze geweten in Polen. GeR zou GeR niet zijn als hij hierbij niet aanwezig was. 
Vanuit het spelershotel verplaatste het oranje zich naar de kroeg, waar het feest los kon barsten. De paar aanwezige Polen keken even raar op toen de lange dames aan kwamen gelopen, maar al snel werden de telefoons uit de zak gehaald om zo veel mogelijk foto’s van de Hollandse te maken. Ja, de Nederlandse volleybaldames worden herkend in Polen. Het is nog maar de vraag of dat in Nederland ook zo is.
Achter de bar moet ondertussen hard gewerkt worden. De barmannen zijn het hoge tempo duidelijk niet gewend. Zeker niet als de ene mix naar de andere besteld wordt. Mojito’s, rode wodka/red bull, whisky/cola, wodka/cola, de dames konden het zo gek niet bedenken of ze dronken het. Ze wisten het zelfs zo ver te schoppen dat de barman volledig door zijn drank heen was. Ook de dames gingen daarom rustig verder aan het Poolse bier, dat overigens goed te drinken was.
Dat het gezellig was in de kroeg is niet onopgemerkt gebleven, want ondertussen schitterden er een aantal gouden plakken op de dansvloer. Ook de Italianen vonden de weg naar het feestje. Een kroeg vol met lange, succesvolle vrouwen en een boel liters bier worden GeR toch even te veel. Tijd voor een taxi naar het hotel, om morgen weer af te reizen naar de lage landen. Volgens bondscoach Avital Selinger zijn verloren finales alleen maar bagage voor de volgende finale. We gaan er dus vanuit dat er meer gaan volgen voor onze dames en GeR hoopt stiekem dat hij daar weer bij mag zijn.

Tribune Lodz

In de Poolse kroeg