Voor wat hoort wat
“Dat is dan twintig euro, dame”, zei een politieagent in uniform terwijl ik van mijn fiets afstapte. Vragend keek ik hem aan. “Voor je licht”, verklaarde hij, “die doet het niet”. Verbaasd probeerde ik hem duidelijk te maken dat het echt niet mijn schuld was dat mijn voorlicht het begeven had. Iemand moet hem omgeduwd hebben waarbij het lampje kapot is gegaan. Hij duwde het bonnetje in mijn hand en zei: “Dat zeggen ze allemaal.”
Het was een situatie waarin ik me een paar weken geleden bevond, en waarover ik me nog steeds kwaad kan maken. Het feit dat ik moet opdraaien voor een of andere vandaal die het leuk vond om iemands fiets te mollen, kan er gewoon niet doorheen. Een paar dagen later kreeg ik een boete thuisgestuurd: vijfentwintig euro voor te hard rijden. Vijf hele kilometers nog wel! En dat rond twee uur ’s nachts op een weg ver buiten de bebouwde kom en waar geen hond te bekennen was. Vind je het gek dat niemand meer waardering heeft voor de smerissen?
In een artikel van Trouw viel te lezen dat veertig procent van de agenten overweegt te stoppen met werken bij de politie. Een reden hiervoor is dat ze zich niet gewaardeerd voelen. Misschien dat ze zich eens af moeten vragen of alles wat ze doen wel zoveel zin heeft. Neem nou het plan van twee jaar geleden, waarin Minister Eurlings van Verkeer en Waterstaat de leeftijd waarop je je autorijbewijs kunt halen wilde verlagen van 18 naar 17 jaar. En dan maar zeuren over de hoeveelheid verkeersdoden en het rijden onder invloed.
Ondertussen zijn zij ook de braafste niet. Een tijdje geleden werd een diender op de foto gezet terwijl hij het milieu aan het bevuilen was met zijn urine. Terecht ook dat hij daarna een boete kreeg van zijn collega’s. Een ander incident vond begin november plaats. Een team van de Koninklijke Landelijke Politiedienst (KLPD) is, na een tijdje langs de weg te hebben staan flitsen, veel te hard weer naar haar post gereden en had tal van andere regels overtreden. Tenslotte een incident dat zich twee weken geleden plaatsvond. Een man had foto’s gemaakt van vier agenten. Toen hij de foto’s niet wilde wissen is hij door de agenten in elkaar geslagen. Schending van privacy natuurlijk, terwijl er dagelijks wel honderden auto’s op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Als agent behoor je een voorbeeldfunctie te hebben. Kortom: agenten moeten eerst maar eens laten zien dat ze het verdienen om gewaardeerd te worden. Als zij zich niet gedragen, moeten ze niet van de burgers verwachten dat zij zich wel aan de regels houden. Pas dan praten we verder.








