Kinderen kunnen deze maand weer vol verwachting hun schoen zetten. De Sint en zijn karrenvracht aan Pieten zijn weer aangekomen in ons land. De Tilburgse goedheiligman, alias Rob Weijers, is op dit moment een druk bezet man. Maar GeR-redacteur Rebecca Hooper trok hem van zijn paard en had een exclusief interview, nóg voor de intocht op 15 november. “Er zijn een hoop beunhazen, maar ik ben de enige echte in Tilburg!”

Bron: Flickr.com

Welkom in Nederland Sinterklaas. Hoe bent u eigenlijk in deze functie beland?

Dat is een lang familieverhaal. Mijn ouders waren vroeger betrokken bij het Centraal Sint-Nicolaas Comité in Tilburg. Het was altijd druk bij ons in thuis in de maanden november en december. We maakten Pietenkleding en collecteerden voor het comité.

Mijn broer nam de taken op gegeven moment over mijn vader. De Sint van destijds stopte ermee en mijn broer kwam bij mij terecht. Hij wist dat ik goed in het openbaar kan spreken, vanuit mijn andere werk binnen de kinderhulpverlening. Ik volgde vervolgens een jaar de Sinterklaas opleiding. Ik had al enige ervaring omdat ik bij mijn voetbalclub NOAD al vijf jaar als Sint binnenkwam.

Als u niet in de huid van Sinterklaas zit, waar houdt u zich dan mee bezig?

De Sint is ook getrouwd. Mijn vrouw Louise speelt een belangrijke rol in mijn leven. Mijn jongste zoon Jasper woont als enige van mijn kinderen nog thuis, de rest is de deur uit. Buiten mijn familie ben ik actief bij voetbalclub NOAD. In het verleden was ik daar clubscheidsrechter. Daarnaast zing ik ook graag. Ik zit bij een musicalvereniging, waar ik ook decorbouwer ben. We hebben onlangs nog zes voorstellingen verzorgd. Ten slotte ben ik ook nog een echte fietser. Vorig jaar heb ik nog een fietstocht gemaakt naar Rome.

U kunt dus niet stilzitten?

Nee, je ziet mij niet uren op een luie stoel zitten met een boek. Ik lees wel kranten en tijdschriften, maar boeken lees ik eigenlijk op vakantie. Ik ben geen type om achter de geraniums te zitten.

U hebt in 2008 een Koninklijk lintje ontvangen. Waar had u deze eer aan te danken?

Het lintje kreeg ik bij het afscheid op mijn werk. Ik heb 33 jaar in de jeugdhulpverlening gewerkt. Daar heb ik veel problematiek meegemaakt tussen ouders en kinderen. Maar dat is niet de enige reden. Naast mijn vaste werk heb ik ook ontzettend veel vrijwilligerswerk gedaan. Ik zat in de tijd dat mijn kinderen nog jong waren in het schoolbestuur van hun basisschool. Ik heb ook bij kindervakantiewerk veel gedaan en ben voorzitter geweest van het parochiebestuur. De burgemeester van Tilburg besloot mij daarom, van aandringen van vrienden, bij Hare Majesteit voor te dragen.

Op dit moment leeft u toe naar de intocht toe. Hoe bereidt u zich voor op zo’n drukke periode?

Ik ben met twee Pieten op pad geweest naar de Tilburgse Kruidenbuurt. Dit is een van de speerpunten van het Sinterklaas Comité op verzoek van gemeente Tilburg. Met het Sinterklaasfeest willen wij kinderen in deze wijken een extra impuls geven. We hebben hen op scholen warm gemaakt om naar de intocht te komen. Ik ga 28 november weer terug naar de Kruidenbuurt voor de cadeautjes.

Voor de intocht hebben we 350 zakken snoep gevuld en de boot versierd. Op de dag van de intocht komen we allemaal bij elkaar. De Pieten worden dan geschminkt en daarna vertrekken we met de stoomboot vanuit de Beekse Bergen.

Wordt u nooit moe van het Sinterklaasleven?

Nee, ik word niet moe van het leven als Sinterklaas. Ik val wel meteen in slaap als ik mijn kussen voel, maar dat komt omdat ik zo actief ben. Maar het hangt nog lang niet mijn keel uit. Na drie weken heb je wel het gevoel dat het wel welletjes is. Maar dat komt omdat je je in die tijd steeds opnieuw moet omkleden, opmaken en baard in de plooi leggen.

Waar komt uw voorliefde voor kinderen vandaan?

Kinderen zijn vaak ongeschreven bladen. Zij hebben zorg en aandacht nodig. Ik heb niet voor niets 33 jaar in de kinderhulpverlening gewerkt. Ik geniet van kinderen en dan natuurlijk vooral mijn eigen kinderen. Hun kleinkinderen krijgen de beste opa die ze zich voor kunnen stellen.

Viert u zelf eigenlijk thuis ook het Sinterklaasfeest?

Nee, het klinkt heel vreemd. Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor. Tot het moment dat ik Sinterklaas werd, vierden wij het thuis op 5 december met surprises. Door de drukke werkzaamheden als Sint komt dat er nu gewoon niet meer van.

Als u zelf uw schoen zou zetten, wat wilt u er dan in?

Ik heb ook nog een grote wens, die is eigenlijk geheim. Ik wil muziek leren maken. Ik heb mijn slof gezet tijdens een toneelvoorstelling van Sinterklaas en zijn Pieten. Ik wilde toen een liedje zingen, maar bedacht me. Ik ga natuurlijk geen liedje voor mijzelf zingen. Daarom heb ik het lied maar aangepast: ‘Zwarte Piet kampoentje, gooi wat in mijn schoentje. Gooi wat in mijn laarsje, dank u Pieterbaasje’.

Er gebeurde alleen niets. Ik ben toen maar een middagdutje gaan doen. Toen ik terugkwam lag daar opeens een blokfluit met muzieknoten. Voor degene die dat niet weten. Er is een verschil tussen peper- en muzieknoten. Een leek ziet dat niet, maar ik wel. Als je muzieknoten eet ga je beter zingen.

Voordat ik de muzieknoten at kwam er alleen een piepgeluid uit de blokfluit. Na het eten kon ik opeens alle Sinterklaasliedjes spelen.

Valt u na pakjesavond niet in een zwart gat?

Nee, dan komt de trouwdag van Louise en mij eraan. We gaan natuurlijk ook de kerstboom optuigen, daar heb ik helemaal geen problemen mee hoor. In februari heb ik misschien wel een zwart gat. Oh nee, want met carnaval hebben ze mij ook weer nodig. Ik ken eigenlijk geen zwart gat.