Door Jesper Remmen
Na een vlucht met te weinig beenruimte en een te koude airco arriveren we moe in Porto Velho. Een stad gelegen aan de Rio Madeira, een aftakking van de Amazonerivier. Een gezellig hotel, bleek na de eerste nacht. Aardig personeel, dat altijd klaar voor je staat. Iets wat ik sowieso merk bij het Braziliaanse volk. Of je nu vraagt naar een bepaald café of kaartjes voor een voetbalwedstrijd, Brazilianen zijn altijd bereid om te helpen. Ze lopen met je mee, regelen korting of komen met alternatieven om met hen mee te gaan. Het hotelpersoneel was lief, staat 24 uur per dag klaar en niets is te veel moeite.
Wat doe je als man als je wakker wordt, goed hebt geslapen en hebt ontbeten? Dan ga je even lekker naar de wc. Zo ook mijn mede-student, die verder anoniem wil blijven. Niets vermoedend doet hij zijn behoefde en spoelt hij door. En nog een keer. En nog een keer. Tot zijn verbazing blijft de inhoud van de wc-pot rond dobberen in het closet. Bovendien draait het spoelwater ook de andere richting op dan in Nederland. Dit omdat we aan de onderkant van de evenaar zitten. Het water stroomt dus precies andersom ronddraaiend van de pot het riool in. Als het goed is dan. Wat is er toch aan de hand? Het blijkt zo te zijn dat je in Brazilië het wc-papier niet moet doorspoelen. Je veegt af en werpt het bevlekte papier in het prullenbakje naast de pot om verstoppingen te voorkomen.
Een beetje te laat voor mijn collega. Als een zeilbootje drijft de bruine rakker gemoedelijk rond. Wat nu? Er zit niks anders op dan er melding van maken bij het de lieve dame die ons de nacht ervoor nog vriendelijk had toegelachen toen we laat bij het hotel arriveerden. Fijn dacht ik, want behalve drijven liet de drol ook een onaangename geur door de kamer gaan. “Dit kan ik toch niet vragen”, zegt de anonieme student. “Ik schaam me kapot”. Uiteindelijk zal hij eraan moeten geloven. “Hoe moet je dat eigenlijk in het Braziliaans zeggen?” De vriendelijke dame spreekt namelijk geen Engels. Stijntje Blankendaal wordt erbij gehaald. Ze is correspondent van onder andere Trouw en spreekt wel de taal. Ook zij weet nu dus van het voorval. Zonder schaamte, iets wat mij en mijn anonieme kompaan niet zou lukken, vertelt ze over de hele situatie. Met een ondeugend lachje haalt de dame een emmer water waarmee de boodschap in de wc kan worden doorgespoeld. Door de extra kracht van de emmer water gaat het zeilbootje onder en zal één iemand nooit meer vergeten om het toiletpapier in de prullenbak te gooien.