De tragedie begon met een doodnormale muggenbult op mijn been. Rood, jeukend en je moet er van afblijven, maar niemand doet het. Normaal gesproken zijn muggen geen enorme fans van mijn bloed en vliegen ze vaak met een boog om me heen, om een ander slachtoffer uit te zoeken.

Helaas, in Brazilië is alles anders en dus ook de muggen. Veertig keer – ja, ik heb ze geteld – ben ik in beide benen gestoken. Leuk hoor, zo’n muskietennet. Maar muggen hebben maar weinig ruimte nodig om jouw ‘safety room’ in te vliegen. En dat deden ze. Massaal. Hoewel het waarschijnlijk gewoon één agressieveling is geweest, lijkt het resultaat op mijn benen meer op een hele familie muggen die langs is geweest om bloed af te tappen. Met al mijn vertrouwen in het wezen de mug, die mij voorheen ontweek, dacht ik bij mezelf ‘dat gaat wel over’.

Na een middagje kajakken in het Amazonewater leken een paar bulten op mijn benen meer op wijnvlekken. ’s Avonds bood collega Tessa aan om mijn benen even in te smeren met haar wondermiddeltje en toen kwam mijn naïviteit bovendrijven. Alle blikken waren gericht op mijn aangevallen (en beschilderde) benen. Reacties als ‘ontzettend stom’ en ‘idioot’ bleven me niet bespaard en de conclusie was dat ik maar even naar het ziekenhuis moest. Internationale zorgverzekering is een onbekend begrip in Porto Velho, hoewel de stad vol zit met mensen van buitenaf. Maar goed, dat was dus lappen geblazen.

Na de overhandiging van 250 real (100 euro) werd ik doorgestuurd naar een kamertje waar de deur al open stond. We baanden ons tussen de bedden door, waar mensen met klachten lagen te kreunen en te jammeren. Een dokter in een lange, witte jas en stropdas begon in het Portugees te brabbelen en aan het eind van de rit was ik nog eens 99 real lichter. En 28 pillen voor 7 dagen, die overigens naar Japanse mix ruiken en smaken en een tubetje zalf rijker, stapte ik de apotheek uit.

Wat een avontuur.