Santa Lucia of Santa Luzia, het is een klein verschil in uitspraak. Maar dat ene lettertje zorgt wel voor een mooi avontuur. We hebben net boodschappen gedaan en willen terugkeren naar onze pousada om te gaan eten. Hoe we terug gaan is de vraag. De groep is verdeeld, de ene helft wil met de bus, de andere helft met de taxi. We besluiten het laatste te doen, omdat we niet weten bij welke bushalte we uit moeten stappen. Met moeite weten we drie taxi’s bij elkaar te krijgen. Nu nog duidelijk maken waar we heen moeten. Dankzij de hulp van een Engels sprekende man, lijkt het de chauffeurs duidelijk. We kunnen instappen.

De chauffeur van mijn taxi denkt dat hij aan een rally meedoet, als een gek scheurt hij door de bochten en lost de andere twee bestuurders. Tijdens het rijden laat de bestuurder ook nog even zijn messenverzameling zien. Heel interessant, maar ik ben niet geïnteresseerd. Ik wil naar huis, lekker eten. Gaan we trouwens nog wel goed, ik herken niets meer. Dat kan natuurlijk zijn, omdat ik in de bus continu heb lopen pitten, maar toch ben ik er niet gerust op. Waar zijn trouwens de andere taxi’s. Gelukkig, hij besluit te stoppen en te wachten op de andere. In de tussentijd controleert hij of we onze gordels om hebben, want we naderen een politie controleren. Ik vraag of hij wil stoppen om de weg te vragen, maar vol gas rijdt hij door. Plots slaat hij een landweggetje in. Verbazing in de taxi, dat is ons weggetje helemaal niet. We komen wel een sojaboer tegen, maar onze chauffeur weigert wederom te stoppen om de weg te vragen. Even verderop stoppen we wel bij het bord Bosque Santa Lucia. De chauffeur maakt duidelijk dat we er zijn. Wij proberen hem duidelijk te maken dat we er niet zijn. Hij denkt dat we onze hut niet herkennen en maakt een ketting los die over de weg hangt. We gaan dieper het bos in. De vraag in de taxi is: Waar gaan we in hemelsnaam naar toe? De taxi stopt bij een houten onderkomen. Hier kunnen we volgens onze bestuurder de nacht doorbrengen. Maar dat willen we helemaal niet, we willen naar onze pousada. Daar wacht Jan Hein op ons, die we niet kunnen bereiken. Na een minutenlange discussie nemen de chauffeurs ons toch weer mee naar Santarem.

Tweeënhalf uur later en tweehonderd reais armer staan we weer op de plek waar we vertrokken. De taxichauffeurs geven ons een briefje mee en hun telefoonnummers. Wat doen we nu? Onze leraar kunnen we niet bereiken. We besluiten naar radio rural te gaan. Het punt waar we vaak verzamelen en waar onze contactpersoon patre Edilberto werkt. Daar blijkt dat hij ons al aan het zoeken is. Hij wordt gebeld en moeten lachen als hij ons ziet. De taxichauffeurs worden weer gebeld en Edilberto legt uit waar ze naar toe moeten. Drie uur later dan gepland, maar een spannend verhaal rijker, arriveren we in onze pousada. Waar een dolgelukkig Jan Hein op ons wacht. We hebben het gered.