TILBURG - De Franse regering ging deze week akkoord met de invoering van een burkaverbod. In openbare gelegenheden mogen vrouwen vanaf juli geen burka meer dragen. Muna Budad (19) is een Nederlands meisje van Somalische afkomst. Op dit moment woont ze in Engeland. Het Islamitische geloof heeft altijd een grote rol gespeeld in haar leven. “Ik snap niet waarom het burkaverbod er is. Als ze het doen uit veiligheid, dan kan ik dat nog wel een beetje begrijpen, maar als ze het om het geloof doen, dan ben ik het er niet mee eens.”

Muna draagt zelf een hoofddoek en kan zich dus enigszins identificeren met vrouwen die een burka dragen. Volgens haar heeft het ook niet zo veel met onderdrukking te maken, wat veel mensen wel denken. “Ik denk dat het een beetje een hype is geworden om te denken dat alle vrouwen met een hoofddoek en burka onderdrukt worden. Dat is niet waar. Het is denk wel de reden dat veel vrouwen er geen durven te dragen. In Nederland die je ze ook veel minder dan in Engeland. Ik vind dat het vrijheid moet zijn om te kiezen voor een hoofddoek.”

Toen ze in Nederland woonde droeg ze in het begin geen hoofddoek. “Ik was bang voor de reacties van andere mensen, vooral omdat er in de media zo negatief bericht wordt over moslims.” Later nam ze toch het besluit om een hoofddoek te dragen. “Ik wilde me toch graag aan het geloof houden. Daarbij was het natuurlijk ook fijn wanneer ik een bad-hairday had haha. Ik heb nooit vervelende reacties gekregen, in ieder geval niet recht in mijn gezicht.”

Op haar achttiende verhuisde ze naar Engeland. “Dit was een nieuwe start. Niemand kende me daar. Daarom heb ik er vanaf het begin mijn hoofddoek gedragen, zodat ze me zo zouden leren kennen. Na een half jaar kreeg ik toch weer twijfels. Ik heb mijn hoofddoek dus weer afgedaan. Ik kwam erachter dat ik er nog niet klaar voor was. Het is best een grote stap. En het klinkt oppervlakkig, maar ik miste mijn haar.”

“Mijn vader vond het niet zo leuk dat ik mijn hoofddoek af heb gedaan. Hij wilde dat ik me aan het geloof hield. Dit vond ik wel moeilijk, want ik weet dat hij gewoon het beste voor mij wil. Mijn moeder heeft ook nooit een hoofddoek gedragen totdat ik ermee begon. Zij vond het ook jammer toen ik besloot dat ik hem niet meer wou dragen. Maar ze benadrukte wel dat het mijn eigen keuze was. Daar was ik blij om. Toch voelde ik me zwak over het feit dat ik nu geen hoofddoek droeg, ook tegenover de rest van mijn familie. Het leek alsof ik had gefaald.”

Muna draagt voor lange tijd geen hoofddoek en staat helemaal achter die beslissing. Toch komen er weer twijfels. “Ik besloot dat ik weer een poging wilde wagen. Het verschil met de vorige keer dat ik mijn hoofddoek weer ging dragen is dat ik het nu écht wil. Ik dacht: ‘het is nu of nooit’. En tot nu toe heb ik er nog geen spijt van.”