Paul Pierce (34) en Ray Allen (20) stelden teleur met de Celtics. Foto: Flickr.com

De NBA-finale nadert zijn apotheose. Al wekenlang onderbreekt de verslaggever zijn slaap om maar niets te hoeven missen. Tot verbazing van zijn medestudenten. Een verslag door zijn ogen van Los Angeles Lakers tegen de Boston Celtics. De stand is 3-2 voor Boston en die ploeg is bij een zege kampioen.

2.45 uur, waar zit de lol in?
Het is dinsdagnacht kwart voor drie. Mijn medestudenten slapen nu (hoop ik), ik kom net uit bed. Om live NBA te kijken natuurlijk! Dat is nu ongeveer de tiende keer in drie weken. De echte basketbaljunk wil geen dunk missen als de beslissingen vallen in de play-offs. Dus heb je even het ritme van een drugskoerier: voor de wedstrijd zoveel mogelijk slapen en overdag inhalen wat er in te halen valt. Maar nee, gezond kan het niet zijn. Een dag later kun je de herhaling bekijken, maar dan hoor je de uitslag via sms, internet of teletekst; dan is de lol er af. Waar zit die lol dan in? Dat is moeilijk onder woorden te brengen. Het is een gevoel. Basketbal, en zeker de play-offs in de NBA, is topsport, entertainment, passie, intensiteit, emotie, duiken naar elke bal; allerlei zaken die sport zo aantrekkelijk kunnen maken.

Aantrekkelijk, dat is een eufemisme voor de finalereeks tot nu toe. Boston Celtics tegen de Los Angeles Lakers, dat is de Ajax – Feyenoord van de NBA. Overal waar de Lakers spelen, rolt het ‘Beat LA’ van de tribunes. In Boston het hardst. Het is heel simpel, je houdt van ze, of je haat ze. Een tussenweg is er niet. Ik behoor tot die laatste groep. Nou ja, haat is overdreven, maar ik heb er in ieder geval niets mee. In tegenstelling tot de Celtics. Het fanatieke publiek, de klassieke groene tenues, het team; ik weet niet wat het is, maar het spreekt me enorm aan.
LA is de club van Hollywood. Vandaag zitten Christina Aguilera, P. Diddy, Lenny Kravitz en Snoop Doggy Dog op de tribune. En Jack Nicholson natuurlijk. Die slaat geen thuiswedstrijd over en heeft zijn vaste stoel op de eerste rij.   

3.05 uur, startblokken
Gametime. Elke wedstrijd in de best-of-7 serie wordt beslist op details, maar nu schieten de Lakers uit de startblokken. Aan het eind van het eerste kwart is het al 28-18. Celtics-coach Doc Rivers is ontevreden. Hij vindt zowel de aanval als verdediging niets. “We moeten beter gaan basketballen!” Tijd voor een bakje koffie.

4.14 uur, demonstratiewedstrijd
Rust. Nee, kampioen worden de Celtics vannacht niet. Het spel doet pijn aan de slaperige ogen, Lakers is drie klassen beter. Met 51-31 lijkt het wel beslist. “Een demonstratiewedstrijd, iets anders kan ik er niet van maken”, analyseert Sport1-commentator en goede vriend Ronald van Dam.
Kobe Bryant geeft een kort interview –“We spelen extreem goed”- en loopt door naar de catacomben. Hij geeft een kusje op de mond van zijn vrouw en dochters en snelt naar de kleedkamer.
Tijd om brood te smeren voor de volgende schooldag.

5.27 uur, chronisch slaaptekort
Nog ruim zes minuten, maar ik houd het voor gezien. 80-59 vertelt het scorebord. Als ik ergens een hekel aan heb, zijn het wedstrijden zonder spanning. A laugher, noemen ze dat in Amerika. De Celtics zijn onherkenbaar. Overgeconcentreerd misschien.
Ik pak nog anderhalf uur slaap, dat brengt het totaal op ruim drie uur. Morgen weer een nieuwe GeR-dag. Co-commentator Cees van Rootselaar zegt: “Ik had niet verwacht dat de Celtics zó slecht zouden zijn.” Niets aan toe te voegen, een mooie zin om de televisie uit te schakelen.
Donderdagnacht wedstrijd zeven. De allesbeslissende wedstrijd om de titel. Ik snak naar weer een normaal ritme, maar voor voorlopig de laatste keer zet ik de wekker midden in de nacht. Op kwart voor drie stipt. Ondanks een chronisch slaaptekort. De liefde voor de sport wint van het verstand.