De Elfstedenkoorts

In 1987 stopte Steenbruggen uit Olst met wedstrijdschaatsen. In ’85 en ’86 waren er twee Elfstedentochten achter elkaar. “Toen ik nog wedstrijden schaatste”, begint ze, “was het onverantwoord als allround-schaatsterom aan tochten op natuurijs mee te doen. De kans dat je valt is veel groter door sneeuw en scheuren in het ijs. Ik baalde toentertijd flink dat ik niet mee kon doen.” In ’97 kon ze er opnieuw niet bij zijn wegens omstandigheden. Nu precies 25 jaar nadat ze gestopt is met wedstrijden schaatsen, doet zich waarschijnlijk een nieuwe kans voor. “Ik kan alleen maar hopen en bidden zoals elk jaar. Ook al die jaren dat ik niet ben ingeloot, hoopte ik toch dat de Elfstedentocht door zou gaan. Ik moet wel toegeven dat wanneer jezelf in geloot bent, je toch nog extra hoopt op een tocht.”

Steenbruggen is ondanks haar leeftijd nog steeds een fanatiek sportster. Ze staat gemiddeld twee keer per week op het ijs en ze fietst elke dag naar haar werk. Zelf is ze ervan overtuigd dat ze de tocht uit zal schaatsen: “Ondanks mijn leeftijd voel ik me fit. Ik heb ontzettend veel ervaring dus ik weet wat ik wel en niet kan.” Steenbruggen heeft nog wel een aantal tips voor diegenen die ook zijn ingeloot voor ‘de tocht der tochten’: “Veel kilometers maken op het ijs en zoveel mogelijk wedstrijden op natuurijs meerijden. Als je dit doet en je lichaam goed verzorgt, dan moet het voor iedereen goed komen.”

“Wij zijn onaangenaam verrast”, zegt secretaris Els de Groot van FEB. “Natuurlijk hopen we op een brede vertegenwoordiging van teams, maar het is in dit geval niet anders.” Tijdens het Nederlandse All*Star Gala nemen teams Noord en Zuid het tegen elkaar op in een wedstrijd die volledig gaat om het showelement. De basisopstelling van beide teams wordt bepaald door Nederlandse fans, die online  stemmen op hun favoriete basketballspelers. Dit jaar wogen de stemmen sterk in het voordeel van EiffelTowers uit Den Bosch. De geselecteerde spelers zijn Frank Turner, David Gonzalvez, Kees Akerboom, Stefan Wessels en Tai Wesley. In de praktijk zal het volgens De Groot allemaal wel meevallen: “De basisopstelling wordt wel door de fans gemaakt, eredivisie coaches selecteren de vijf wisselspelers. Ik heb al van vier coaches voorkeuren binnen gekregen en die keuzes zijn veel gevarieerder.” De coaches krijgen de kans niet hun team voor te trekken. Ze mogen namelijk niet hun eigen spelers selecteren.

Het zuiden van Nederland kent natuurlijk meer eredivisie basketballteams dan alleen EiffelTowers. Het Challenge Sports Basketbal College uit Rotterdam bijvoorbeeld of Stepco BSW uit Weert. Bij het Nijmeegse Magixx liggen ze niet wakker van de aparte opstelling van team Zuid. “Het is maar het All*Star Gala, geen competitiewedstrijd”, bagatelliseert trainer Michael Schuurs. “Wel een vreemde situatie maar de fans hebben gekozen.” Om dergelijke eigenaardigheden in de toekomst te voorkomen moet de stem van de coaches meer gehoord worden, vindt Schuurs: “Laat de coaches eerst een selectie maken. Die spelers krijgen dan een aantal voorkeursstemmen mee. Of zoiets werkt weet ik niet, maar het is een poging waard.” Bij de FEB hebben ze nog geen concrete plannen om het volgend jaar misschien anders aan te pakken. “Het vraagt wel om aandacht”, zegt De Groot, “maar daar moeten we dan met een flink pak kennis naar kijken. En uiteindelijk is nooit iedereen tevreden.”

Dat geldt ook voor de 35-jarige taekwondoka Tommy Mollet uit Tilburg. Ondanks zijn kwalificatie voor de Olympische Spelen in London deze zomer is hij niet alleen maar op de taekwondomatten te vinden. Naast zijn sportcarrière werkt hij parttime als communicatiemedewerker. “In principe beoefen ik vrijwillig topsport. Prijzengeld kennen we niet in de taekwondowereld. Je moet zelfs inschrijfgeld betalen. Als je de A-status hebt krijg je wel een vergoeding van het NOC*NSF”, aldus Mollet. Zijn aanvraag voor de vergoeding loopt nog.

Het NOC*NSF is de organisatie die alle sporten in Nederland vertegenwoordigt. Als A-status sporter heb je recht op een vergoeding van het NOC*NSF. “Je hebt die status als je je kwalificeert voor de Olympische Spelen of als je bij de eerste acht op een WK eindigt”, stelt de woordvoerder van het NOC*NSF. Dollartekens verschijnen niet in je ogen van zo’n vergoeding. Je ontvangt een jaar 70 procent van het minimumloon, 1004,64 euro per maand om precies te zijn. “Zodra je je niet meer plaatst vervalt die vergoeding”, vervolgt de woordvoerder.

Voor de 20-jarige motorcrosser Nick Kouwenberg uit Den Bosch ziet het er niet veel beter uit. Hij rijdt dit seizoen voor het fabrieksteam van TM in het wereldkampioenschap. Een vast salaris heeft hij niet. Geld verdient hij met sponsoring en het winnen van races. Kouwenberg: “Als je in de top-drie eindigt bij het wereldkampioenschap krijg je tussen de 100.000 en 300.000 euro. Eindig je lager, dan kom je al snel onder de 30.000 euro uit. Als je buiten de top-15 rijdt kost het je alleen maar geld.” In Nederland ligt het prijzengeld nog lager. Kouwenberg vervolgt: “Je krijgt hier zo’n 4000 euro per gewonnen wedstrijd.” Wedstrijden in Nederland vinden maar zes keer per jaar plaats op nationaal niveau. Daarnaast moet je wel op het podium komen wil je zo’n geldprijs in ontvangst nemen.

Biljartlegende Dick Jaspers verdient wél weer genoeg om zijn hoofd boven water te houden. De 47-jarige biljarter werd in 2011 voor de derde keer wereldkampioen driebanden. Het is echter wel geluk hebben in de biljartwereld, benadrukt Jaspers. “Als je goed bent, verdien je bovenmodaal, zoals ik. Maar ik ben ook afhankelijk van sponsoring. Daar moet je geluk mee hebben. Een sponsor vind je niet zo maar. Je moet een klik hebben met iemand wil hij je sponsoren.” Jaspers zelf heeft geen baan, maar veel biljartspelers werken naast het biljarten licht hij toe.

Duizenden mensen vullen de conferentiezalen van NH Koningshof in Veldhoven. In de immense zalen zijn meterslange rijen met dartborden opgezet. Op de banen staan meestal stereotype darters: kalende mannen van middelbare leeftijd met bedrukte polo’s
waaronder de beginselen van een bierbuik zichtbaar zijn. Achter hen, leunend tegen dramhekken, staan hun familieleden en meegereisde fans. Elke darter heeft minstens twee bezoekers mee en dat zijn de mensen die de zalen tot de nok toe vullen. Collega’s Daniel van Mourik (19) uit Culemborg en Patrick Parijs (35) uit Vlijmen vallen op tussen de klassieke darters. Nonchalant gekleed in
spijkerbroek en geruit overhemd  banen ze zich een weg door de massa. “We zijn hier vooral voor de fun”, zegt Parijs, “we willen wel winnen maar dat is voor ons niet het belangrijkste.”

In de ‘feestzaal’ is de lucht gevuld met sigarettenrook, frietgeuren en bierwalmen. Een DJ blaast carnavalhits uit de speakers terwijl Parijs en Van Mourik over hun voorbereidingen vertellen. “Vanochtend om negen uur begonnen we op het werk al met ingooien”, vertelt Parijs. “In de kantine darten we ook het vaakst. Elk vrij momentje staan wij voor het bord.” Het idee om mee te doen aan de Dutch Open Darts begon eigenlijk als een grap. Van Mourik: “We waren samen onderweg naar een klus en we grapten dat we als koppel mee moesten doen. Uiteindelijk hebben we onszelf ingeschreven.” Alle voorbereidingen ten spijt liggen Parijs en Van Mourik er na de eerste game al uit. Met drie legs verloren. “Daniel heeft zijn plicht verzaakt”, grapt Parijs. “Als hij op zijn top speelt kan hij jongens als Klaasen en O’Shea verslaan.” Die uitspraken zijn niet uit de lucht gegrepen. In 2007 won Van Mourik het wereldkampioenschap Teams Softtip in Chicago. “O’Shea heb ik met koppelsdarts twee keer verslagen”, zegt hij, “één keer hier, één keer tijdens de Noord-Ierland Open.”

Echt jammer vinden beide heren het niet dat ze uit de competitie liggen. Van Mourik: “Als de darts goed vallen dan lukt het wel. Wanneer je eerste paar rondes niet lekker lopen, ben je uit de flow. Dan gaat het gewoon niet meer.” Darten is voor Parijs en Van Mourik een gevoel, iets wat ze voor de gezelligheid doen. “Professioneel darten heb ik eigenlijk opgegeven”, verzucht Van Mourik. “Tegenwoordig ga ik liever iets leuks doen met mijn vrienden.” Of hij de pijltjes ooit nog serieus oppakt? “Misschien later als ik wat gesetteld ben. Nu eerst maar eens een biertje.”

“Zoiets gebeurt gewoon”, zegt Ross Bekkering. Volgens de winnaar van de dunkwedstrijd tijdens het Nederlandse All*Star Gala 2011 is er geen manier om je voor te bereiden op een dergelijke situatie: “Je krijgt de bal aangespeeld, je ziet een optie tot scoren en je gaat ervoor.” Bekkering denkt ook niet dat het aankomt op speciale training maar op de speler en het team zelf. “Je moet wel een bepaalde atletische aanleg hebben om een dunk te laten landen, maar over het algemeen gaat het om timing. Je moet maar net op het goede moment op de goede plek staan en niet aarzelen.”

Tijd om na te denken heeft Griffin niet wanneer hij de bal krijgt. Hij dribbelt één keer en zet twee reuzenstappen. Met zijn linkerhand duwt hij Kendrick Perkins omlaag terwijl zijn rechterarm een enorme zwaai maakt en met brute kracht de bal door de ring smijt. Lebron James van Miami Heat noemde het de ‘dunk van het jaar’. En dat van de man die de avond ervoor over een tegenspeler heen dunkte.

Dunks komen vaker voor tijdens een wedstrijd maar die van mannen als James en Griffin zijn van een andere categorie. Ze spreken tot de verbeelding van het publiek. De hoogte van de sprong, de kracht waarmee de bal door het net vliegt. Bekkering denkt dat het in de menselijke aard ligt. “Iedereen probeert wel eens ergens over heen te springen. Om dan iemand te zien die zijn atletisch vermogen kan aanwenden om zulke capriolen uit te halen als Griffin en James, is overweldigend.”

Er is dus geen enkele manier om de moeilijkheidsgraad van een dunk te bepalen. Of de actie lukt is aan zoveel variabelen onderhevig dat het op het moment supreme aankomt op spiergeheugen en een flinke dosis geluk. Maar als het lukt, mag het resultaat er ook zijn.

Ondanks dat de overlast afneemt twijfelt Monique, pedagoog bij het Centrum voor Jeugd en Gezin in Tilburg, of dit een goede ontwikkeling is. ‘’Hangen heeft een belangrijke functie.’’ Door overlast geteisterde burgers zien jongeren waarschijnlijk het liefst zo lang mogelijk achter hun beeldscherm zitten. Des te langer kunnen zij genieten van hun rust. Deze rust gaat wel ten koste van de ontwikkeling van de jongeren.

Volgens Monique kan het rondhangen een belangrijk rol in de ontwikkeling van de jongeren spelen. ’’Social media en het rondhangen zijn allebei een vorm van communicatie met anderen. Maar het zijn wel twee verschillende vormen. Bij de communicatie tijdens het rondhangen komen ook fysieke aspecten aan bod.’’ Door deze fysieke aspecten leren jongeren ook om te gaan met non verbale communicatie. Niet onbelangrijk, want achter een uitgestoken middelvinger zit natuurlijk ook een boodschap.

Fysiek communiceren van groot belang

Het social media gebruik van jongeren stimuleren om de overlast te verlagen is niet de juiste oplossing volgens Monique. ‘’Overlast moet op een andere manier aangepakt worden. Er wordt teveel gekeken naar de veroorzaker en niet naar degene die de overlast ervaart.’’ De problemen bespreken met zowel de jongeren als de bewoners die last van hen hebben zou de overlast moeten kunnen verminderen. Er moet in ieder geval gezocht worden naar een andere manier dan social media om de overlast aan te pakken. ‘’Het fysiek communiceren tussen jongeren is van te groot belang om het hangen om die reden te beperken.’’

Een combinatie van social media en het buiten rondhangen lijkt voor de ontwikkeling van een jongeren dus perfect. Maar ouders hebben met beide af en toe wat moeite. ‘’Ze zijn gewend om hun kinderen op dezelfde manier op te voeden zoals zij vroeger zelf zijn opgevoed. Daarom is het moeilijk voor ouders om open te staan voor de social media. Waarschijnlijk zal de ouder van de toekomst social media wel als een onderdeel van de opvoeding zien.’’

Paniekaankopen
31 januari is de meest hectische dag van de transfermarkt. “Kijk naar Ajax. Dan willen ze Luciano Narsingh van sc Heerenveen overnemen”, vervolgt Borst. “Dat vind ik een prima speler, maar als je je op de laatste dag meldt als club, lijkt het erg op een paniekaankoop. Dat is eigenlijk het hele idee van de laatste transferdag. Clubs willen nog een nieuwe speler en gaan dan maar gewoon bieden. Het zijn vaak alleen maar paniekaankopen.”

Winterstoptransfers
“Ik vind de transfers in januari een akelig fenomeen”, vertelt Borst. “Maar door de internationale regelgeving kun je deze periode niet afschaffen. Je kunt binnen de regels wel aanpassingen doen.” Als voorbeelden noemt Borst maximaal één mutatie per team en alleen een transfer bij noodgevallen, zoals bij een onwerkbare situatie.

El Hamdaoui
Een van de meest treffende voorbeelden is de situatie rond Ajax-spits Mounir El Hamdaoui. De spits leek dicht bij een overgang naar het Italiaanse Fiorentina, maar zag zijn transfer op het laatste moment niet doorgaan. “Dit levert alleen maar verliezers op”, weet Borst. “Ajax geeft El Hamdaoui de schuld. Andersom is het precies hetzelfde. Je hebt hier helemaal niets aan. Wat mij betreft ligt de schuld bij de zaakwaarnemers. Ajax kan dan wel bankgaranties willen, maar de zaakwaarnemers zouden ook eerder hun ja-woord kunnen geven.”

Grim Vuijsters
Het is niet de eerste keer dat ervaring in de topsport boven prestatie gaat. Judoka Grim Vuijsters maakte in 2008 hetzelfde mee als Van Emden nu. Hij verloor de strijd om een ticket naar de Olympische Spelen van Dennis van der Geest, ondanks zijn betere prestaties. Vuijsters begrijpt dat Van Emden teleurgesteld is in de keuze van de judobond: “Het is gewoon een klotegevoel. Je verwacht ergens toch dat je naar de Olympische Spelen gaat. De keuze van de technische staf komt dan hard aan.” Volgens hem vecht Van Emden ineens niet meer tegen Willeboordse, maar tegen de judobond. “De bond maakt voor jou de keuze, dat is het lastige. Je hebt het zelf niet in de hand”, besluit Vuijsters.